October 09, 2012
Struikelen en weer opstaan


Maandag 8 oktober 2012

‘t Neerhof, 8 oktober 2012



Begin van een nieuwe werkweek, alweer. Goede gewoontes mag men niet veranderen dus ben ik op kantoor tegen 5.45 uur. ’s Morgens heb ik dus al nooit (tenzij er een ongeval gebeurde) last van files. Ideaal.

Ik bedenk mij dat we volgende week zelfde uur reeds weten ‘hoe laat het is’. Ik vraag mij meteen ook af of ik niet in een ‘zwart gat’ ga vallen na de campagnedrukte. Ik heb dat echter al meermaals gedacht na mijn afstuderen, bij het verstrijken van mijn jaar als Druivenkoningin, bij het einde schepenambt, … Nooit zwart gat gezien, integendeel zelfs. Bestaat dat wel? Zal nu dus hopelijk niet anders zijn. Wegens een vooruitzicht van nog meer slaaptekort volgend weekend besluit ik een dag verlof te nemen op maandag 15 oktober teneinde wat te bekomen.

Ook op het werk trouwens leven steeds meer mensen mee met de verkiezingen en informeren ze naar de stand van zaken. Bedankt trouwens aan mijn collega’s bij Marsh voor hun begrip en geduld de jongste weken. Mijn ‘peter’ Luc zegt mij deze morgen ‘pas de pitié, c’est un choix’. Groot gelijk, de aard van het beestje, … de politiek heeft mij gebeten en als ik iets doe wil ik het ook goed doen. Zoniet begin ik er niet aan. Collega Marina zegt dan weer ‘ik zie u zienderogen vermageren met de campagne’. Was dat maar waar bedenk ik dan: onregelmatige eten en drinken eisen hun tol. Ik behoor bovendien niet tot de gelukkigen die afvallen door de stress.

Deze voormiddag heb ik samen met Joris een externe meeting bij een klant. Deze verloopt vlot en vervolgens vervoeg ik collega Karen op een lunchmeeting met een andere klant. Tegen 14.30 uur zijn we rond en keer ik huiswaarts.

Ik spring snel even binnen op het gemeentehuis want moet nog verslag ophalen ter voorbereiding van de gemeenteraad van donderdag. Een fractieleider (met een lange ij zeg ik dan meestal) moet er wat voor over hebben. Vervolgens haast ik mij naar huis. Ik ledig mijn brievenbus die overvol zit met verkiezingspropaganda en begin vervolgens meteen aan mijn eigen ‘busronde’. Vandaag is de folder van Gunther aan de beurt. Gelukkig gaat het al wat vlotter en heb ik ook papa’s hulp. Hij rondt af zodat ik tijdig kan stoppen.

Om 16.15 uur heb ik immers afgesproken met Yolande om haar op te pikken. Met onze ronde huisbezoeken gaan we vandaag op stap in Slozen. We starten met in de rapte iets te drinken in ’t Neerhof (bij Maria en Frans, echte liberalen) en springen kort binnen bij Tiny en Johan.

En we zijn vertrokken. Tegen 18 uur vervoegt ook Bart ons. Ook hier zijn de reacties posititief en appreciëren de inwoners het dat ik deze ‘uithoek’ van onze gemeente een bezoek breng. Persoonlijk contact is en blijft toch nog altijd beter dan (enkel en alleen) folders en affiches. De opmerkingen hier verschillen van deze in de Nekker en de tuinwijk. Hier wenst men vooral:

-          dat de bloembakken worden weggehaald in de Slozenstraat (‘bravo’ Groen en coalitie)

-          dat er opnieuw bomen worden geplant op de Temsesteenweg

-          dat het fietspad op de Temsesteenweg wordt heraangelegd want ligt er erbarmelijk bij



Waar die huisbezoeken al niet goed voor zijn: ik leer bij want wist niet dat er ook in Slozen een kapsalon (Jo) is. Mooi salon trouwens! Het regent al een tijdje onophoudelijk dus om 19.30 uur houden we het voor bekeken en gaan we afsluitend nog iets drinken in ’t Neerhof. De kachel staat er op zodat we er ons gezellig kunnen opwarmen.

Tegen 20.30 uur ben ik thuis. De resterende tijd besteed ik aan het beantwoorden van emails en telefoons, doornemen van wat lectuur. Om 23.30 uur kruip ik onder de wol.

In de marge citeer ik vandaag een quote van een chinees filosoof Confucius:

Onze grootste overwinning is niet dat we nooit falen, maar dat we telkens als we struikelen weer opstaan.’

Falen doen we allemaal. Uit onze fouten en mislukkingen leren we, vaak zelfs meer dan uit de geslaagde zaken die we realiseren. Struikelen en weer opstaan is inderdaad de kunst. Niet altijd evident trouwens! Het doet mij pijnlijk terugdenken aan de verkiezingen van zes jaar geleden: op de nieuwe kandidaten na was ik de enige die meer stemmen had gehaald dan in 2000. Nochtans had Open Vld toen zes jaar lang met mathematische overmacht bestuurd. Het had echter niet mogen baten:

-          we hadden onszelf onvoldoende ‘verkocht’/bekendgemaakt

-          we gingen ervan uit dat mensen toch voor ons zouden stemmen

-          er was interne verdeeldheid en we faalden als groep in de campagne



Ik haalde meer stemmen dan in 2000, waarom moest ik de ‘rekening’ betalen? Ik voelde mij het ‘zwart schaap’ van iedereen en heb een drietal maanden erg diep gezeten. Waarom toch? Als het ook deze keer opnieuw zover zou komen hoop ik dat ik – zoals deze quote het zegt – de moed zal hebben om deze keer wel op te staan in plaats van weg te zakken. Zoals mama het schreef op haar bidprentje ‘met alles wat ik had, heb ik gedaan wat ik kon’, zo ook weet ik dat ik deze campagne (en ook voordien) het allerbeste van mezelf heb gegeven en dat ik mij bijgevolg niets te beklagen heb. Dit moet mij rechthouden!

Alleszins: we hadden nooit een sterkere en eensgezinde ploeg als nu, nooit een mooiere en uniformere campagne als deze, … We zullen ons dus blijven inzetten tot de allerlaatste seconde en dan …, duimen maar en rekenen op het gezond verstand van de bevolking. Want uiteindelijk heeft de kiezer gelijk.
No comments yet

COMMENT

*